Hosea
Hosea’s marriage to Gomer becomes a living parable of Israel’s spiritual adultery. Judgment is real, yet God will allure his people and heal their apostasy.
Clementine Vulgate
Hosea 11
1[Sicut mane transiit, pertransiit rex Isral. Quia puer Isral, et dilexi eum; et ex gypto vocavi filium meum. 2Vocaverunt eos, sic abierunt a facie eorum; Baalim immolabant, et simulacris sacrificabant. 3Et ego quasi nutritius Ephraim: portabam eos in brachiis meis, et nescierunt quod curarem eos. 4In funiculis Adam traham eos, in vinculis caritatis; et ero eis quasi exaltans jugum super maxillas eorum, et declinavi ad eum ut vesceretur. 5Non revertetur in terram gypti, et Assur ipse rex ejus, quoniam noluerunt converti. 6Cpit gladius in civitatibus ejus, et consumet electos ejus, et comedet capita eorum. 7Et populus meus pendebit ad reditum meum; jugum autem imponetur eis simul, quod non auferetur. 8Quomodo dabo te, Ephraim? protegam te, Isral? Quomodo dabo te sicut Adama, ponam te ut Seboim? Conversum est in me cor meum, pariter conturbata est pnitudo mea. 9Non faciam furorem ir me; non convertar ut disperdam Ephraim, quoniam Deus ego, et non homo; in medio tui sanctus, et non ingrediar civitatem. 10Post Dominum ambulabunt; quasi leo rugiet, quia ipse rugiet, et formidabunt filii maris. 11Et avolabunt quasi avis ex gypto, et quasi columba de terra Assyriorum: et collocabo eos in domibus suis, dicit Dominus.] 12[Circumdedit me in negatione Ephraim, et in dolo domus Isral; Judas autem testis descendit cum Deo, et cum sanctis fidelis.]
Clementine Vulgate (1592). Public domain or openly licensed historic text.